Avy ♥

Avy była kimś więcej niż tylko kotem — była moją bratnią duszą, najlepszą przyjaciółką i głęboko kochaną towarzyszką, której codzienne rytuały wypełniały życie spokojem i sensem. Jej imię było skrótem od Aviation, ale dla tych, którzy ją kochali, była także Avy Baby, Love Bug, Little Love, Moo, Moo Moo, Chicken Nugget i wieloma innymi czułymi imionami, które należały tylko do niej.

Była niezwykle rozmowna w wyjątkowy sposób. Prawie za każdym razem, gdy ktoś do niej mówił, Avy odpowiadała. Czekała przy bramce w sypialni, gdy jej rodzina wracała do domu, cichutko popiskiwała, gdy widziała ich zza rogu, i słychać było jej drobne kroki na schodach, gdy przychodziła, by do nich dołączyć. Jej obecność można było poczuć w każdym pokoju, w każdej rutynie i w każdej cichej chwili.

Avy była ciekawska, bystra i pełna osobowości. Uwielbiała odkrywać szafy i piwnicę, obwąchiwać wszystko — od jedzenia po pędzle malarskie — i z dumą zajmować miejsca, o których wiedziała, że należą do niej. Była szefową i doskonale o tym wiedziała — czy to pilnując, by pies nie wchodził do kuchni, podkradając kawałek tuńczyka, wybierając swój nocny przysmak, czy odzyskując swoje ulubione miejsce na kanapie.

Potrafiła siadać, przybijać piątkę, prosić o buziaki i wypełniać noc chrupaniem, mruczeniem, a nawet głośnym chrapaniem. Przed snem miała swój własny rytuał: przysmaki, jedzenie, drapanie w kuwecie, a potem wskakiwanie na łóżko, by ułożyć się blisko poduszki. Każda noc niosła ze sobą ten sam znajomy komfort, że Avy jest dokładnie tam, gdzie jej miejsce.

Uwielbiała swój drapak, okna pełne słońca, drapanie pod brodą, czerwoną nitkę, błyszczące kulki, zabawki z kocimiętką i bycie blisko podczas pracy lub streamów. Miała swoje własne krzesło przy biurku i zawsze znajdowała sposób, by być blisko osoby, którą kochała najbardziej. Jeśli ktoś był chory, przytulała się. Jeśli ktoś późno kładł się spać, przypominała mu o tym. Jeśli chciała uwagi, upewniała się, że nie da się jej zignorować.

Avy była pełna zaufania, zabawna, odważna, uparta, czuła i głęboko kochana. W swoich ostatnich chwilach wyciągnęła łapkę, chwyciła dłoń i oparła o nią policzek — to był ostatni gest więzi, którą tak głęboko dzieliła.

Jej odejście było nagłe, a wspomnienia są cenniejsze niż słowa. Ale życie Avy było pełne miłości, osobowości, rutyny, śmiechu i ukojenia. Zawsze pozostanie w pamięci jako jedyna w swoim rodzaju kocia dusza, której miłości, głosu, mruczenia i drobnych gestów nigdy nie zapomnimy. 🤍 🐾 🕯️